Een gebed, dat in de zak van een onbekende, gevallen Russische soldaat in de Tweede Wereldoorlog werd gevonden: ‘Hoor je me, mijn GOD? Nooit in mijn leven heb ik tegen Je gesproken, maar vandaag wil ik Je groeten. Je weet, dat men mij van kindsbeen af heeft gezegd dat Jij niet bestaat. En ik was zo dom het te geloven. Nooit werd mij de schoonheid van Jouw schepping bewust. Toen ik vandaag de diepte van de oneindigheid, deze sterrenhemel boven me zag, gingen me plotseling de ogen open. Verwonderd begreep ik zijn licht. Wat heb ik me gruwelijk laten misleiden? Ik weet niet HEER, of Je Je hand naar me uitstrekt, maar ik leg dit wonder in Je handen en Je zult begrijpen:

Te midden van deze vreselijke hel is het licht in mijn binnenste gaan stralen en ik heb Je gezien. Ik zal Je verder niets zeggen dan mijn vreugde Jou te kennen. Rond middernacht moeten we tot de aanval overgaan, maar ik heb geen angst, Je kijkt ons immers aan. Luister!

Wat wordt er toch veel munt geslagen uit de Het sein. Wat doen? Ik voelde me zo op m’n gemak bij Jou. Ik wil Je dit nog zeggen: Je weet, dat de strijd zwaar wordt. Misschien zal ik deze nacht bij Je aankloppen. Hoewel ik nooit je vriend ben geweest, zul Je me binnenlaten als ik kom? Maar ik huil niet; Je ziet wat met me gebeurt, de ogen zijn mij geopend. Vergeef me, GOD. Ik ga en zal zeker niet terugkeren, maar wat ... meer