|
Van reddingspost tot clubhuis
Aan een gevaarlijke kust openden lang geleden een paar mensen een reddingspost voor schipbreukelingen. Bij deze reddingspost behoorde één enkele boot. Hiermee waagde zich de kleine, moedige bemanning steeds weer, bij dag en bij nacht, de zee op om schipbreukelingen te redden. Het duurde niet lang of dit klein steunpunt was overal bekend. Veel van de geredden en ook andere mensen uit de omgeving waren graag bereid, de armzalige post met geld te ondersteunen. Het aantal weldoeners groeide en groeide. Met het geld dat ze schonken werd de reddingspost ruim uitgebouwd, steeds mooier en comfortabeler. Ze werd langzamerhand een geliefde verblijfplaats van de mannen, een soort clubgebouw. Steeds meer leden van de ploeg weigerden nu uit te varen om schipbreukelingen te redden. Ze wilden met de reddingsdienst eigenlijk ophouden, omdat hij onaangenaam en voor de exploitatie van de club hinderlijk was. Een paar moedige mannen, die het standpunt innamen dat redding van mensenlevens hun belangrijkere opdracht was scheidden zich van hen. Niet ver daarvandaan begonnen ze, met geringe middelen, een nieuwe reddingspost op te bouwen. Maar ook deze post onderging na enige tijd hetzelfde lot: Hun goede reputatie verspreidde zich snel, er kwamen nieuwe weldoeners en er kwam een nieuw clubhuis.
|